![\"Justyna\"](\"http:\/\/192.168.1.2\/wp-content\/uploads\/2010\/06\/justyna2.png\" "\\"Justyna\\"")
W imieniu dyrektora szko\u0142y, nauczycieli,uczni\u00f3w oraz wszystkich pracownik\u00f3w szko\u0142y, chcieliby\u015bmy w paru s\u0142owach po\u017cegna\u0107 nasz\u0105 uczennic\u0119 Justyn\u0119 Sadlej. Jest to zadanie nader trudne, niemal tak trudne, jak rozstanie rodzic\u00f3w z dzieckiem.– Nie \u017cyje moje dziecko! – powiedzia\u0142em przera\u017conej \u017conie, gdy dotar\u0142a do mnie wie\u015b\u0107 o \u015bmierci Justyny. Tak samo my\u015bleli i czuli wszyscy nauczyciele, odruch by\u0142 podobny.
I wszystko to, co\u015bmy w tej chwili robili wyda\u0142o si\u0119 ma\u0142e i niewa\u017cne. Przed oczami od razu stawa\u0142a nam twarz dziecka, miejsce, kt\u00f3re zajmowa\u0142a w klasie, pogodny u\u015bmiech Justyny, na kt\u00f3r\u0105 nigdy nikt nie powiedzia\u0142 z\u0142ego s\u0142owa, kt\u00f3ra zawsze , do ko\u0144ca by\u0142a sob\u0105, wszystko robi\u0142a z rozmys\u0142em i skromno\u015bci\u0105.
W poniedzia\u0142ek dopad\u0142 nas l\u0119k przed wej\u015bciem do klasy Vb. Po\u017cegnanie ucznia, jest po\u017cegnaniem dziecka. M\u0142odsze dzieci sk\u0142ada\u0142y laurki obok znicza przy zdj\u0119ciu Justynki, starsze dzieci w \u017ca\u0142obie, dziewcz\u0119ta z klasy VI chodzi\u0142y po szkole wycieraj\u0105c oczy. Wiedzia\u0142y ju\u017c jak zachowa\u0107 si\u0119 wobec \u015bmierci, chocia\u017c \u015bmierci nie rozumiej\u0105c. Ale nie rozumiej\u0105 jej tak\u017ce doro\u015bli, nawet ksi\u0119\u017ca nie wiedz\u0105 przecie\u017c, co czeka nas po drugiej stronie istnienia.
W dzie\u0144 pogrzebu Justynka mia\u0142a jecha\u0107 na wycieczk\u0119 nad morze, mia\u0142a podziwia\u0107 pi\u0119kno naszego kraju. Wycieczka okaza\u0142a si\u0119 d\u0142u\u017csza i pr\u0119dko z niej nie wr\u00f3ci. Nie wiemy, jak wygl\u0105da Niebo,po kt\u00f3rym na pewno st\u0105pa, co podziwia i dlaczego B\u00f3g zabra\u0142 j\u0105 w t\u0105 podr\u00f3\u017c. Justynka uko\u0144czy\u0142a klas\u0119 V, jakie zaj\u0119cie czeka J\u0105 teraz po\u015br\u00f3d anio\u0142\u00f3w.
Mimo ca\u0142ej niedoskona\u0142o\u015bci naszego umys\u0142u i naszej wyobra\u017ani czujemy ca\u0142ym sercem, \u017ce jest przy Panu, nikt nie dopuszcza innej mo\u017cliwo\u015bci, to niemo\u017cliwe, \u017ceby by\u0142o inaczej.
Justynka szybko szybko uko\u0144czy\u0142a sw\u00f3j ziemski sprawdzian i wysz\u0142a st\u0105d w jasny ogr\u00f3d Nieba.
My musimy si\u0119 jeszcze potrudzi\u0107, nauczyciel jest cierpliwy.
Ale czy nie jest pewn\u0105 pociech\u0105, \u017ce jednak \u017cyjemy kr\u00f3tko. \u017be zadzwoni ostatni dzwonek, czy te\u017c dopali si\u0119 nasza \u015bwieczka? W\u00f3wczas spotkamy si\u0119 z Ni\u0105 i wszystkimi innymi, kt\u00f3rych kochali\u015bmy i kochamy, mimo, \u017ce wybrali si\u0119 w podr\u00f3\u017c i nie mog\u0105 wr\u00f3ci\u0107.
Justynko! B\u0105d\u017a dla nas or\u0119downiczk\u0105 u Boga. Wspieraj w trudnych chwilach swym wstawiennictwem, tak jak na pewno nie zapomnisz o babci, o bracie i rodzicach, jeste\u015b nam potrzebna.
I nie powiemy Ci dzisiaj – \u017cegnaj, m\u00f3wimy wszyscy – do zobaczenia!<\/p>\n